Michel Ney

Michel Ney (ur. 10 stycznia 1769 r., zm. 7 grudnia 1815 r.) zwany „Le Brave des Braves” („najodważniejszy z odważnych”), był marszałkiem armii francuskiej i walczył w rewolucji francuskiej oraz wojnach napoleońskich.

Urodził się w Saarlouis w Alzacji, naturalizowany Niemiec i syn mistrza bednarskiego. Dołączył do 5 regimentu Huzarów w 1787 r.

Ney zyskał wielkie uznanie po wyczynie wycofania się z Moskwy. Dowodząc tylną strażą, ochronił resztę Wielkiej Armii Napoleona. Kiedy usłyszał o jego bezpieczeństwie, Napoleon, poprzednio myślący, że Ney został stracony na zawsze, złożył oświadczenie, że „Francja jest pełna odważnych ludzi ale, naprawdę, Ney jest najodważniejszym z odważnych”.

Ney był jednym z pierwszych marszałków mianowanych przez Napoleona. W dodatku do rangi wojskowej, Ney otrzymał tytuł Księcia Elchingen (6 czerwca 1808 r.) oraz Księcia Moskwy (25 marca 1813 r.).

Kiedy latem 1815 r. Napoleon został pokonany, zdetronizowany i skazany na wygnanie , Ney został potępiony za zdradę przez Izbę Parów i rozstrzelany przez pluton egzekucyjny w Paryżu blisko Ogrodu Luksemburskiego. Odmówił założenia chusty zasłaniającej oczy i poprosił o prawo do oddania rozkazu, podobno mówiąc, „Żołnierze, prosto w serce!” Rozstrzelanie Neya miało być przykładem dla innych marszałków i generałów Napoleona, wielu z nich zostało ostatecznie uwolnionych przez restaurowaną monarchię Burbonów.

Z biegiem czasu badacze zakwestionowali wysokie zdolności dowódcze marszałka. Obok bezbłędnie rozgrywanych operacji (jak choćby wzorowe dowództwo nad oddziałami wycofującymi się z Rosji w 1812 r.) nacechowanych szaleńczą odwagą i agresją typową dla Neya, zwrócono także uwagę na popełniane przez niego błędy operacyjne (np. podczas bitew pod Jeną i Lutzen, bezowocną kampanię w Hiszpanii, przegraną nad Kaczawą w 1813 r., a wreszcie złą dyspozycję i znaczny udział w klęsce Napoleona pod Waterloo i w całej kampanii 1815 r.

Źródło: Wikipedia