Tyberiusz

Tyberiusz Klaudiusz Nero ur. 16 listopada 42 r. p.n.e., zm. 16 marca 37 r. n.e., jeden z największych dowódców imperium, drugi cesarz Rzymu.

Niewiele wiadomo o młodzieńczych latach Tyberiusza. W wieku 17 lat rozpoczął karierę polityczną jako kwestor, później był obrońcą w kilku procesach sądowych. Sprawy wygrał, ale to nic dziwnego, gdyż sędzią był jego ojczym − Oktawian August. W 20 r. p.n.e. udał się na wschód, gdzie brał udział w rokowaniach z Partami na temat oddania zdobytych przez nich znaków legionowych.

W 19 r. p.n.e. poślubił Wipsanię Agrypinę, córkę bliskiego przyjaciela Oktawiana Augusta, Marka Agrypy. W 12 r. p.n.e. na rozkaz cesarza rozwiódł się i wziął ślub z Julią Starszą, córką Augusta, ale nie był to udany związek.

Po śmierci młodszego brata, Druzusa, dokończył podbój Germanii. W 6 r. p.n.e. wycofał się z życia publicznego i udał się na Rodos. Jednakże po śmierci dwóch wnuków Oktawiana Augusta, Tyberiusz powrócił do łask cesarza, został przez niego adoptowany i wyznaczony na następcę tronu. Na początku naszej ery stłumił antyrzymskie powstanie w Germanii.

W 14 r. n.e. został cesarzem Imperium Rzymskiego. Szybko stał się niepopularny, szczególnie w kręgach senatorskich. Doszło też do zamieszania w wojskach nad Renem i prób ogłoszenia cesarzem Germanika. Podejrzewano, że Tyberiusz miał związek z zamordowaniem Germanika.

Ostatnie lata życia Tyberiusz spędził na wyspie Capri. W tym czasie faktycznie rządził Sejan, dowódca pretorianów, który stosował terror wobec przeciwników politycznych. Na swoich następców Tyberiusz wyznaczył ciotecznego wnuka Kaligulę i własnego wnuka Gemellusa.