Rzymska trirema

Triremy były to statki o napędzie żaglowo-wiosłowym po raz pierwszy zbudowane przez Fenicjan. Data zbudowania pierwszej triremy nie jest znana, ale wiemy, że używano ich już w VIII w. p.n.e. Prawdopodobnie pierwsze poważne militarne zastosowanie triremy miało miejsce w 525 r. p.n.e. w czasie inwazji wojsk Polykratesa z Samos na Egipt, ale niektórzy badacze twierdzą, że mogło dojść do tego dużo wcześniej.

Triremy były wykorzystywane przez wszystkie większe ludy żyjące w basenie Morza Śródziemnego: Fenicjan, Greków, Syrakuzańczyków, Kartagińczyków, Rzymian, Egipcjan. W okresie dominacji Aten triremy miały 35 m długości i 5 m szerokości. Załogę stanowiło 170 wioślarzy, 20 członków załogi (plus kapitan) i 10 marynarzy. Na krótkich dystansach (do 30 sekund) trirema potrafiła osiągnąć prędkość 11.5 węzła, na dłuższych − do 7 węzłów.

Rzymskie triremy były cięższe, opancerzone i mieściły na pokładzie więcej żołnierzy. Były używane przez wiele stuleci jako lekkie okręty wojenne lub statki transportowe. Zostały wyparte przez okręty zwane dromonami.