Władysław II Jagiełło

Urodził się najprawdopodobniej w Wilnie w 1362 r. (wcześniej sądzono, że 10 lat wcześniej) w rodzinie Giedyminowiczów. Władzę nad częścią Wielkiego Księstwa Litewskiego objął wcześnie, bo w wieku 15 lat (1377 r.). W latach 80-tych XIV w. toczył walki ze swoim wujem, który władał w tym czasie pozostałą częścią Litwy.

14 sierpnia 1385 r. Jagiełło zgodził się przyjąć chrzest, ustanowić chrześcijaństwo religią państwową na Litwie i przystąpić do unii razem z Królestwem Polskim. Kilka miesięcy później, 15 lutego 1386 r. w katedrze na Wawelu poślubił królową Polski i został koronowany na króla.

Przez kilka następnych lat toczył walki z Zakonem Krzyżackim i swoim bratem Witoldem. Dopiero klęska witoldowych oddziałów nad Worsklą, skłoniła litewskiego księcia do pojednania się z bratem i wystąpienia przeciwko Krzyżakom. W 1409 r. poparł skierowane przeciw Zakonowi powstanie na Żmudzi, co w efekcie doprowadziło do wybuchu wojny. 15 lipca 1410 r. na Polach Grunwaldu dowodzone przez niego wojska Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego rozgromiły armię Zakonu. W 1411 r. zakończył wojnę podpisując I pokój toruński.

W następnych latach prowadził kolejne zwycięskie wojny z Zakonem Krzyżackim. Zmusił władze krzyżackie do zrzeczenia się roszczeń do Żmudzi oraz do oddania kilku ważnych zamków.

Zmarł 1 czerwca 1434 r. w Gródku.